Van Tuinkabouters en dieven in de nacht

 In mijn andere bericht van 23 januari 2022  (Een paar jaar later) heb ik het over onze Tuinkabouter A. Een godsgeschenk. 

Wie een relatief grote (volks)tuin heeft zal er over mee kunnen praten. Een tuin is natuurlijk ontzettend leuk, gezond, etc om te hebben maar het is ook wel heeeeeeel veel werk. Daar komt bij dat ik sinds we de tuin hebben gehuurd ben verhuisd naar een wijk die ongeveer 7 km verderop ligt terwijl ik er daarvoor maar een paar honderd meter vanaf woonde. Maar zelfs als je in de gelukkige positie bent dat je een grote achtertuin hebt is het nog steeds een enorme klus om alles bij te houden. Er is altijd wel iets te zaaien, schoffelen, snoeien, aanaarden en dat onkruid blijft ook maar groeien. 

Enter Tuinkabouter A. Ze heeft zelf ook wel een klein achtertuintje (we wonen in een grote stad) maar bij wijze van beweging, ontstresser, interesse in biologische voeding en vriendschap wil ze wel eens komen helpen bij het onkruid wieden. En sindsdien Vriendin A en mij zeer regelmatig komt helpen met het onkruid (gelukkig veel minder) watergeven en andere klussen. We hebben haar aangeboden dat ze zelf een deel van de tuin mag gebruiken maar daar wil ze niets van weten. Ze wil liever zonder verplichting gewoon eens langskomen wanneer het haar uitkomt. Even een uurtje werken in de tuin of gewoon genieten van de omgeving. En als beloning wil ze alleen af en toe iets kunnen oogsten. 

Helaas is niet iedereen zo vriendelijk en behulpzaam. Het complex waar we huren is niet af te sluiten voor niet-leden. Regelmatig hoor ik mede-tuinders klagen dat er weer eens ingebroken is in hun huisje. Daarbij wordt niet alleen apparatuur en gereedschap gestolen maar zijn de dieven ook uit op dranken die daar bewaard worden. Je zou toch denken: Is het nu echt de moeite waard om ergens in te breken voor een blikje cola? En ja, er staan wel hekken om de tuinen maar daar springt men ook zo overheen. Even een courgette hier, een pompoen daar en ach... een emmertje appels kunnen ze ook wel missen toch? Gelukkig hebben we er zelf amper last van. We sluiten het huisje niet af en hebben dus ook geen last van inbraakschade. Ons oude roestige gereedschap is blijkbaar niet interessant en we laten niets anders dan een flesje water staan. We verbouwen genoeg dat diefstal ons nog niet opgevallen is. Of misschien lusten ze geen palmkool, gele tomaten en rode snijbiet?

Een paar jaar later...

 Het is al weer een tijd geleden sinds mijn eerste/vorige/laatste bericht. Op de een of andere manier kwam het er gewoon niet van. Sinds Schoonzus A een blog begonnen is over haar haakavonturen kwam ik mijn eigen tuinblog ook weer tegen en dacht ik nog maar eens een poging te wagen. Ik haak en brei zelf ook veel maar daar kom ik later nog wel eens op terug. Ondertussen is er op tuingebied best veel veranderd.

In 2019 (?) zijn vriendin A en ik verhuisd naar een andere tuin. Dat was niet moeilijk want die bevond zich aan de voorkant van onze tuin. Kwestie van draadje doorknippen en verhuizen maar. Een van de tuinburen heeft onze oude kas verplaatst en we konden aan de slag. 

We wisten al dat de nieuwe tuin verwaarloosd was. De vorige huurder had de laatste jaren geen sprietje onkruid meer verwijderd en alleen de tuin gefreesd. Niet zo verstandig als er best veel wortelonkruid in de grond zit. Maar de Corona pandemie bleek een goede gelegenheid om hier iets aan te doen. Lekker buiten bezig op veilige afstand van vriendin A en Tuinkabouter A. De grond was zoals verwacht wel veel beter van structuur dan onze oude tuin en we konden schuilen/uitrusten in ons huisje en in de oude kas. Bijkomend voordeel is dat we nu direct aan een weggetje zitten en dus makkelijker nieuwe grond konden laten leveren. Daarbij hebben we nu veel meer contact met andere tuinders nu we niet meer verstopt aan de achterkant zitten. 

2 augustus 2021

Aan de linkerkant zie je de nieuwe kas. Die hebben we in 2020 laten maken en ik ben er ontzettend blij mee. En de aubergines ook. In 2021 hebben we denk ik wel 30 geoogst van 3 of 4 planten. Helaas waren de tomatenplanten tijdens de eerste echte warmteperiode niet blij. Er was nog geen ventilatieraampje en ze stonden te verbranden. De planten die het wel gered hebben gaven gelukkig wel een goede en lange oogst.

Hier zijn de aubergines nog klein

Als je ook geïnteresseerd bent in haken bekijk dan ook eens de blog van mijn schoonzus A. Ze is net begonnen aan een temperatuurdeken maar blogt ook over andere projecten die ze maakt. Je vindt haar hier: anjoymeshaakavonturen.blogspot.com

Het begin

Onderweg naar morgen... oftewel: Het begin

Nee niet die oude tv serie! (En gelijk heb ik dat deuntje in mijn hoofd…) Met onderweg naar morgen bedoel ik de weg die ik ga volgend naar een zelfvoorzienend/duurzamere toekomst.

Ik ben geen bucket list persoon. Lijstjes die ik maak verdwijnen vervolgens in de papierbak. Ze zijn handig om je gedachten op een rij te zetten maar kunnen vervolgens ook weer stress veroorzaken. Dan verspil je zo veel tijd met het maken van het perfecte lijstje maar staat er zo veel op dat het je gaat benauwen. En dus in de papierbak. Hee… stap 1: papier scheiden. Check! Kijk zo komen we er wel…

Een van de lijstjes waar ik graag mee bezig ben ik het opschrijven hoe ik mijn leven in zou richten om zelfvoorzienend te leven. Ik kijk graag naar tv programma’s waarbij jonge stellen  (soms alleen maar jong van hart) naar een of ander afgelegen gebied verhuizen. Het doel is vaak zelfvoorzienend leven of in ieder geval meer zelfredzaamheid. Weg van al die regeltjes en voorschriften, meer tijd voor gezin en zelfontplooiing. Fantastisch als het goed gaat maar regelmatig strandt het schip op onrealistische verwachtingen en/of een slechte voorbereiding. Mij niet gezien! Het idee van zelfvoorzienend leven spreekt me zeker aan maar eerst liggen er nog een paar andere zaken op mijn weg. Een heuse zaak beginnen bijvoorbeeld. Maar ondertussen kan ik me alvast wel voorbereiden en de stappen zetten die ik in mijn huidige situatie kan doen. Zoals het documenteren van mijn weg naar morgen. Of nou ja, over een jaar of wat dan…

Het eerste zaadje
Ik kan niet meer achterhalen wanneer duurzaamheid voor het eerst in me op kwam. Mogelijk viel die gebeurtenis samen met het huren van een volkstuin. Jaren geleden bedacht ik me dat het wel eens een idee kon zijn om meer (onbespoten) groente te gaan eten. De biologische groentepakketten die je toen kon bestellen vond ik te groot, te duur, te beperkt. Bezoekjes aan de biologische markt gaven me ook niet de voldoening die ik zocht. Zelf groente verbouwen in mijn stadstuintje vond ik zonde van de mooie bloeiende planten. Maar ik fietste wel iedere dag langs een volkstuincomplex, en ze hadden nog tuinen te huur ook. Een vriendin werd ook enthousiast en zo heb ik februari 2008 twee tuinen van samen bijna 300 vierkante meter gehuurd voor een paar tientjes. Het deed me denken aan mijn jeugd op het Groningse platteland toen we een groentetuin achter huis hadden die in mijn herinnering zeker 3x zo groot was. Hoe trots zou mijn vader, die kort daarvoor was overleden, wel niet zijn geweest bij de aanblik van mijn mooie volkstuin

Bij ons eerste bezoek in maart kwamen er al wat blaadjes boven de grond. Geen probleem, ik was toch van plan om de zware kleigrond eens netjes om te spitten. Twee spades diep zoals het hoort wel te verstaan. In april bleek de hele tuin overwoekerd te zijn met zevenblad. Wie nog nooit een tuin heeft gehad zegt dit waarschijnlijk niets. Lezers die bekend zijn met het zevenbladige plantje slaan nu vol schrik de hand voor hun mond, of mogelijk om het niet uit te proesten van leedvermaak. Tegenwoordig zie ik wel eens een recept voor zevenblad pesto ofzo voorbijkomen maar hier was echt niet tegenaan te eten. Maar met bloed, zweet en tranen en hulp van onze tuinkabouter lukte het ons uiteindelijk om het zevenblad onder de knie te krijgen. Hoera! En toen ontdekten we hoe kweekgras er uit ziet... Nou ja genoeg gezegd... De tuin onkruidvrij maken is ook duurzame beweging...