Het begin

Onderweg naar morgen... oftewel: Het begin

Nee niet die oude tv serie! (En gelijk heb ik dat deuntje in mijn hoofd…) Met onderweg naar morgen bedoel ik de weg die ik ga volgend naar een zelfvoorzienend/duurzamere toekomst.

Ik ben geen bucket list persoon. Lijstjes die ik maak verdwijnen vervolgens in de papierbak. Ze zijn handig om je gedachten op een rij te zetten maar kunnen vervolgens ook weer stress veroorzaken. Dan verspil je zo veel tijd met het maken van het perfecte lijstje maar staat er zo veel op dat het je gaat benauwen. En dus in de papierbak. Hee… stap 1: papier scheiden. Check! Kijk zo komen we er wel…

Een van de lijstjes waar ik graag mee bezig ben ik het opschrijven hoe ik mijn leven in zou richten om zelfvoorzienend te leven. Ik kijk graag naar tv programma’s waarbij jonge stellen  (soms alleen maar jong van hart) naar een of ander afgelegen gebied verhuizen. Het doel is vaak zelfvoorzienend leven of in ieder geval meer zelfredzaamheid. Weg van al die regeltjes en voorschriften, meer tijd voor gezin en zelfontplooiing. Fantastisch als het goed gaat maar regelmatig strandt het schip op onrealistische verwachtingen en/of een slechte voorbereiding. Mij niet gezien! Het idee van zelfvoorzienend leven spreekt me zeker aan maar eerst liggen er nog een paar andere zaken op mijn weg. Een heuse zaak beginnen bijvoorbeeld. Maar ondertussen kan ik me alvast wel voorbereiden en de stappen zetten die ik in mijn huidige situatie kan doen. Zoals het documenteren van mijn weg naar morgen. Of nou ja, over een jaar of wat dan…

Het eerste zaadje
Ik kan niet meer achterhalen wanneer duurzaamheid voor het eerst in me op kwam. Mogelijk viel die gebeurtenis samen met het huren van een volkstuin. Jaren geleden bedacht ik me dat het wel eens een idee kon zijn om meer (onbespoten) groente te gaan eten. De biologische groentepakketten die je toen kon bestellen vond ik te groot, te duur, te beperkt. Bezoekjes aan de biologische markt gaven me ook niet de voldoening die ik zocht. Zelf groente verbouwen in mijn stadstuintje vond ik zonde van de mooie bloeiende planten. Maar ik fietste wel iedere dag langs een volkstuincomplex, en ze hadden nog tuinen te huur ook. Een vriendin werd ook enthousiast en zo heb ik februari 2008 twee tuinen van samen bijna 300 vierkante meter gehuurd voor een paar tientjes. Het deed me denken aan mijn jeugd op het Groningse platteland toen we een groentetuin achter huis hadden die in mijn herinnering zeker 3x zo groot was. Hoe trots zou mijn vader, die kort daarvoor was overleden, wel niet zijn geweest bij de aanblik van mijn mooie volkstuin

Bij ons eerste bezoek in maart kwamen er al wat blaadjes boven de grond. Geen probleem, ik was toch van plan om de zware kleigrond eens netjes om te spitten. Twee spades diep zoals het hoort wel te verstaan. In april bleek de hele tuin overwoekerd te zijn met zevenblad. Wie nog nooit een tuin heeft gehad zegt dit waarschijnlijk niets. Lezers die bekend zijn met het zevenbladige plantje slaan nu vol schrik de hand voor hun mond, of mogelijk om het niet uit te proesten van leedvermaak. Tegenwoordig zie ik wel eens een recept voor zevenblad pesto ofzo voorbijkomen maar hier was echt niet tegenaan te eten. Maar met bloed, zweet en tranen en hulp van onze tuinkabouter lukte het ons uiteindelijk om het zevenblad onder de knie te krijgen. Hoera! En toen ontdekten we hoe kweekgras er uit ziet... Nou ja genoeg gezegd... De tuin onkruidvrij maken is ook duurzame beweging...